Dinsdag 4 oktober stond er een nog nooit vertoonde Asset algemeen activiteit op het programma. Film kijken in de Euroscoop. Daar uw verslaggever graag integreert met andere culturen kon ik deze avond niet aan mijzelf voorbij laten gaan. Een dag voor de vertoning van de film kwam de titel van de film doorgesijpeld: “friends with benefits”. Een blik op WikipediA leert me als iets meer over dit fenomeen. De elementen seksuele relatie, “fuck buddies” en niet monogaam zijn vormen een voor mij magische connectie. De trailer en IMDb informeren mij dat Mila Kunis en Justin Timberlake de hoofdrolspelers zijn. Bij Mila Kunis denk ik aan lekker snoepje en “that 70s show”. Van Justin Timberlake krijg ik het niet warm, maar ik kan mezelf voorstellen dat er vrouwen zijn die wegzwijmelen bij zijn aanzicht.

Eenmaal aangekomen bij de Euroscoop nestelde ik mijzelf tussen Mompelberg en Sonnyboy in. Alle elementen voor een geslaagde filmavond waren aanwezig. Sonnyboy bracht mij met een aantal goedgeplaatste grappen in een melige stemming. Mompelberg is onverstaanbaar, dus daar heeft uw filmrecensent geen omkijk naar. Venhuisje en Geurtsje zitten achter me, gelukkig geen afleiding. Koen heeft een loveseatje weten te veroveren achter in de zaal, die is te druk bezig met andere zaken. Tim en Marieke zitten hand in hand verliefd in elkaars ogen te kijken. Net voor de film begint geeft Boober mij een bevestigend knikje. Hiermee zijn alle elementen voor een geslaagde filmavond geleverd.

Het eerste half uur valt mij één ding op: het niveau van de dialogen overstijgt een gemiddelde aflevering van “the Girlmore Girls”, “Gossip Girl” en Grey’s Anatomy samengebundeld niet. Dit weet uw verslaggever aangezien vrouwelijke huisgenoten mij niet vreemd zijn. Helaas heeft vooronderzoek uitgewezen dat Mila Kunis voor deze film gebruik heeft gemaakt van een “kont-double”. Oftewel een vervangende kont, te gebruiken voor naaktscènes. Onderzoek bij een kont-double casting bureau levert op dat een gemiddelde kont-double rond de 450 dollar per dag verdiend. Aardig bedrag voor het laten zien van alleen je kont in een film. Uw verslaggever heeft dit ook weleens gratis gedaan. Een opvallende bijrol is weggelegd voor Woody Harrelson als homeseksuele collega van Justin Timberlake. Hij krijgt de lachers wel op zijn hand met een aantal seksueel getinte opmerkingen.  Tijdens het eerste deel vraag ik mijzelf af wat ik in godsnaam (excuus voor de gelovigen onder ons) hier aan het doen ben. Oh Oh Cherso’s Barbie heeft vermoedelijk meer diepgang dan deze film. Reikhalzend kijk ik uit naar de pauze.

Voorzien van twee koude blikjes Jupiler zette ik mijzelf schrap voor het tweede deel van de film. Misschien vind ik de film een stuk aangenamer met alcohol in mijn bloed. Helaas kan ik geen blik met complimenten opentrekken voor het tweede deel, aangezien dit nog slechter was dan het eerste deel. Constant vroeg ik mijzelf af of de twee hoofdpersonen elkaar nog zouden vinden. Totaal onvoorspelbaar verklaarden ze elkaar de liefde op het eind van de film. Naar mijn mening heeft het acteertalent van Mila Kunis net zoveel om het lijf als de Sexgodin van Marketing in mijn stoutste dromen. Sonnyboy gaf schoorvoetend toe dat hij de film voor de tweede keer had bekeken. Hiervoor kan ik niet anders dan respect hebben.

Wat bij moet blijven van deze film is dat de nieuwe trend van 2011 is om samen met de vader in je onderbroek een biefstuk te eten. Samenvattend kan ik concluderen dat deze film een dertien in een dozijn romcom is, die het overslaan waard is. Graag wil ik nog een oproep plaatsen voor mijn trouwe lezers. Als iemand weet wat de naam is van de kont-double van Mila Kunis mag hij of zij contact opnemen met uw filmrecensent. Een fanclub is zeker in de maak…….

Van uw S&L filmrecensent

Bij de woorden Champions League zijn er twee elementen die direct in mijn hoofd boven komen drijven: oogstrelend voetbal en appetijtelijke voetbalbabes. Zet je ‘Asset’ voor Champions League dan krijg je: tenenkrommend voetbal en veel eindbazen. Maar zoals bij vele (eigenlijk allemaal) sportieve activiteiten waar S&L actief is telt dat meedoen belangrijker is dan winnen. Dit jaar was S&L met 1,5 team actief op de Champions League. Team 1, de voetbalgoden, waar ik ook deel aan nam en een combiteam met SBIT. Vanaf de universiteit vertrok een hele stoet naar de voetbalvelden van Merlijn. Eenmaal aangekomen bij het voetbalveld constateerden we een klein logistiek probleem: Martijn en Geert waren bij het verkeerde voetbalveld afgezet en liepen langs het kanaal. Billenknijpend hoopte iedereen dat zij op tijd zouden komen, anders zouden we niet kunnen wisselen tijdens de eerste wedstrijd. Gelukkig lieten de heren ons niet in de steek en konden zij zich ook in dat blinkende mooie iets wat stinkende groene shirt hijsen.

Tijdens de eerste wedstrijd tegen de Smeetskring werd gelijk duidelijk dat we een pittige tegenstander voor ons hadden. Gelukkig had Mikko, onze doelman, een aantal katachtige reflexen in zijn keepersportfolio om ons erdoor heen te slepen. Helaas ging de eerste wedstrijd verloren, waarbij we toch een aantal goede kansen gecreëerd hadden. Het combiteam met SBIT mocht ook aantreden voor hun eerste wedstrijd. Hierbij viel op dat vooral Tristan met een aantal flinke oerkreten aangemoedigd werd. De eerste wedstrijd werd op het scherpst van de schede gespeeld en eiste zijn eerste S&L slachtoffer van de dag. Zoals Rene van der Gijp zou becommentariëren: “Ralphie Meijs, dat zag er niet zo goed uit voor die jongen”. Hinkend strompelde Ralph naar de kant om daar meelijwekkende blikken in ontvangst te nemen van de overige S&L lieden. De dag kachelde voort en S&L liep nog tegen twee nederlagen op. We moesten onze meerdere erkennen in de teams van A&F en de MAK. Het combiteam had inmiddels al twee keer gelijk gespeeld, wat een aantal goedbedoelde sneren opleverde richting onze kant. Een opvallend te vermelden feitje is dat Alex Leung, als een semiprof speler van de Urawa Red Diamonds, een oogstrelend doelpunt had weten te scoren.

De laatste poulewedstrijd was het “erop of eronder”, “de dood of de gladiolen”, “do or die” om nog die felbegeerde drie punten te behalen. Er werd gestreden om de vierde of vijfde plek in de poule tegen Asset. Dankzij onze torschütze Wouter werd deze wedstrijd gewonnen met 2-0. In extase viel iedereen elkaar glunderend van trots in de armen. Er moest echter nog een laatste klusje geklaard worden. In de loop van de dag hadden we ons ontwikkeld als echte penalty specialisten (waarbij ik in negatieve zin opviel). Wouter had ons met een aantal Oliver Kahn reddingen naar de finale weten te loodsen van de penalty shootout. In deze finale wachtten ons de Marketing vrouwen. Geduchte tegenstanders, aangezien deze vrouwen van twee meter mochten aanleggen. Aangemoedigd door de seksgodin van Marketing waren de vrouwen gebrand om de titel te pakken. De striemende, verlangende blik van de Marketing seksgodin deed me ertoe besluiten om geen penalty te nemen tijdens deze finale. Een aantal goedgeplaatste penalty’s van onze kant en een aantal mooie reddingen later hadden we de penalty poedelprijs (een fles Schrobbelèr) in onze handen. Deze fles werd in dank aangenomen. Het afsluiten van deze heuglijke dag bestond uit een barbecue. Joost, Frank en Mikko zorgden ervoor dat ons team voorzien werd van heerlijke stukjes vlees. De welverdiend gewonnen fles Schrobbelèr zorgde voor extra plezier. De Schrobbelèr werd dan ook als een overheerlijke godennectar gedronken door alle moegestreden voetbalgiganten van S&L. De meerderheid van de S&L clan vertrok tegen het einde van deze lange doch plezierige dag richting het spetterende zuipfestijn “Springbreak”, waar…………………………………….

Door: G.J.A.P Adriaensen

Wegens privacyredenen zijn er pseudoniemen gebruikt

Normaal gesproken geldt de gouden regel “what happens in the S&L room stays in the S&L room”. Omdat een bezoek aan de S&L kamer niet voor iedereen een alledaags ritueel is, wil ik mijn ervaringen met onze gretige lezers delen. Eenmaal binnengekomen bij de S&L kamer zijn er drie elementen die in het oog springen: de wand met daarop beschamende foto’s van diverse activiteiten, Justin Boober in een oase van borsten en de T-shirts van alle voorgaande tripjes naar het buitenland (één shirt is voorzien van een accessoire wat je normaal alleen in pornofilms tegenkomt). Deze drie elementen zijn duidelijk eyecatchers en zorgen ervoor dat menigeen met een glimlach binnenkomt.

De begroeting van Sherman (onze eerste hoofdpersoon) is hartelijk en gemeend. Je krijgt direct het gevoel dat je in een warm badje terecht komt. Arrow Classic Rock klinkt gemoedelijk op de achtergrond. Een gevoel in mijn onderbuik zegt me dat er nog geen koffie gezet is. Een voorzichtige blik richting de printer bevestigt mijn gevoel. Mijn lichaam schreeuwt om koffie en voorzien in deze levensbehoefte is dan ook vaak een prioriteit op de S&L kamer. Voorzichtig struin ik langs de SBIT kamer (waar zoals gewoonlijk niemand aanwezig is) om in de keuken de kan met water te vullen. Mijn oog valt op de aftandse oranje bank van FIRST. Dit is duidelijk een mindere uitvoering van onze groene zetel. Luttele seconden later pruttelt de koffie rustig door en kan ik mijzelf settelen op een S&L troon, achter een computer. El Toro (onze tweede hoofdpersoon) komt binnen, er verschijnt direct een glimlach op zijn gezicht en hij begroet mij met een diepe ferme stem. Enkele seconden later komt J.I. Joe (onze derde hoofdpersoon) binnen tijgeren en schenkt voor zichzelf een lekkere bak koffie in. Ik voorzie mijzelf tevens van een bak koffie en richt me op mijn volgende taak; “facebook checken”. Deze taak beslaat in vele gevallen een post van Sherman voorzien van een “like”, oftewel dit vind ik leuk.

El Toro kijkt me listig aan en vraagt met een verleidende stem om een potje schaak. Dit levert mijn eerste dilemma van de dag op. In de voorgaande potjes ben ik dik ingemaakt door El Toro, wat me doet besluiten om deze uitdaging vriendelijk af te wijzen. In plaats van een potje schaak richt ik mijzelf op het verorberen van een heerlijk stukje Peijnenburg ontbijtkoek, naar mijn mening de Rolls-Royce onder de ontbijtkoeken. Sherman en J.I. Joe hebben hun aandacht gevestigd op Dumpert. Af en toe klinkt er een schaterlachje om een hilarisch filmpje. Het middaguur breekt aan en het is tijd voor een lunch. Het is maaltijdsaladewoensdag en de maaltijdsalades van de AH vliegen over tafel. In mijn ooghoeken zie ik bij de deur een blonde verschijning binnenkomen. Het is de Sexgodin van Marketing. Instinctief treedt mijn verdedigingsmechanisme in werking en mijn linkerhand schuift naar beneden. In mijn vlaag van verstandsverbijstering kan ik mijzelf nog net onder controle houden. Sherman en El Toro wijzen mij erop dat zij vrienden zijn op Facebook met de Sexgodin van Marketing. Dit levert hen een jaloerse blik op van mijn kant.

Een moment later komt de oerdrift (het zit in zijn natuur) van J.I. Joe bovendrijven en word ik uitgedaagd voor een potje Quake live; voor de onwetenden een online schietspel waarin je lekker je frustraties kan botvieren door iemand in een futuristische omgeving van de aardbodem af te knallen. Enkele seconden later klinken de oerkreten door de S&L kamer wanneer illustere namen zoals “suckatchess” en “pionkiller” elkaar het leven online zuur proberen te maken. Het online schietspel wordt abrupt onderbroken door een jongeman die de kamer binnenstapt. “Hebben jullie ook een samenvatting van Purchăsing”, waarbij hij de klemtoon duidelijk op de verkeerde lettergreep laat vallen. Vlug help ik deze onwetende student aan een samenvatting. Mijn vernietigingsdrift is inmiddels afgenomen en ik voorzie mijzelf van een bakje met de laatste koffiedrab. De middag kabbelt voort en voordat ik het besef is de tijd aangebroken om de S&L kamer te gaan verlaten. Een vluchtige blik op de drie eyecatchers zorgen ervoor dat ik de dag afsluit zoals ik hem ben begonnen, met een glimlach. Eenmaal buiten probeer ik mezelf te herinneren wat ook alweer mijn doelstellingen waren vandaag. Dit is het effect van de S&L kamer op mij, ik waan me in een wereld waarin niets moet, alles mag EN waar elke dag voor mij weer een avontuur is. Knoop deze spreuk in ieder geval in je oren: “What happens in the S&L room stays in the S&L room…….!”

Door: G.J.A.P. Adriaensen

A story by Tristan

I have been to three beercantus in my life, one in my first year at university, the TUC at the beginning of this school year and the COdE beercantus. My experiences at the first two beercantus were not that great. I had a good time but I didn’t get why people were so excited about it. It was all about singing very bad Dutch folk music and drinking cheap beer. While there is absolutely nothing wrong with cheap beer, there is a lot wrong with Dutch folk music! That’s the main reason why I decided to skip the first COdE beercantus.

After skipping the first cantus, I heard all about the ridiculous things that the board members of the other Asset associations did. Much to my disappointment, the other two board members of Asset | S&L didn’t do a damn thing!! Therefore, I decided that at the second cantus I will go for sure and properly represent our association.

When the day finally came, I did not have high expectations for the evening. It started really slow with some “pre-cantus” activities. After that the music started playing and the people started singing. In line with my expectations, the music was atrocious.  But when life throws you lemons, you make tequila! Sadly there was no tequila, but there was enough cheap beer to help me survive. The first hour was a bit difficult for me, but as I drank more beer I slowly started to like the cantus and before I knew what was going on I was actually enjoying myself.

When the cantus ended and the party started, that is when the real fun started.  The beer kept on flowing and the night got much more interesting. I had more than enough fun that night and I paid the price for it the next day, both financially and physically. But it was worth it, for the next beercantus I will definitely consider going!

Een nieuw seizoen, een nieuwe naam, nieuwe spelers; een nieuwe kans! Na het evalueren van de najaarscompetitie van FC TOP-DOWN werd besloten om ons in te schrijven voor de voorjaarscompetitie van het OSC Futsal. Helaas zat de maandagavond al snel vol, waardoor we deze periode de woensdagavonden onveilig kunnen maken in het sportcentrum van de Tilburg University Tilburg.

Zoals bekend zocht FC TOP-DOWN naar een nieuwe teamnaam en deze is gevonden! Na weken van brainstormen en ideeën verzamelen werd er een heuse stemmingsronde gehouden. Hieruit kwam naar voren dat de potentiële spelers zichzelf graag zouden zien in een paarse blouse en daarom werd massaal gestemd op “De Binnendraaiers”. Voor de achtergrondinformatie betreffende deze naam verwijzen wij naar het volgende lustrumweekend, waar ongetwijfeld weer mooie verhalen zullen ontstaan.

In de hoop dat onze nieuwe naam meer succes zal brengen dan de nieuwe naam van onze universiteit, verzamelden wij op 9 februari voor de eerste speelronde. Deze dag zouden we ook twee nieuwelingen laten debuteren in het sterrenensemble. Justin en Tim hebben de zware selectieprocedure overleefd en mogen zich nu officieel lid van De Binnendraaiers noemen.

De eerste wedstrijd was vooraf al veel besproken. Het was de wedstrijd tegen de Twee Vingers, waar Wouter de meeste van zijn successen als zaalvoetballer heeft geboekt. Daarom had Wouter ook besloten deze wedstrijd onder de lat te staan bij de Twee Vingers. Met de twee nieuwelingen in de basis konden de Binnendraaiers toch nog genoeg mannen en vrouw verzamelen om de wedstrijd te beginnen. Nu kunnen we een hele mooie analyse, met Pierrot en alle voetbalkennis, loslaten op deze wedstrijd, maar het enige noemenswaardige was toch wel het geweldige schot waarmee Michael Wouter wist te passeren. Om het verhaal compleet te maken zal ik toch de uitslag nog even noemen: 1-7 in het voordeel van de (met) Twee Vingers (in de neus).

De tweede wedstrijd van vanavond was tegen OCD, die hun eerste wedstrijd met 5-0 hadden gewonnen. Bij deze wedstrijd mochten we een derde debutant verwelkomen; Maikel wilde wel even uitlopen na een potje tennis en bood aan een potje mee te spelen. Hierdoor kon Elise, die niet helemaal lekker was, rustig van de kant toe blijven kijken. Ook kregen we Wouter weer terug, want hij vond het allemaal toch wel heel zielig voor ons. Of het aan de nieuwe spelers, de onderschatting van de tegenstander of de coaching van Elise lag, weten we niet, maar deze avond zou het eerste puntje in de geschiedenis van de Binnendraaiers worden binnengesleept. In de wedstrijd waar wij de volledige controle hadden, speelden we met 2-2 gelijk en daar moest natuurlijk even op geproost worden.